Zanim nast徙i prze這m Inigo, po nawr鏂eniu nazywaj帷y siebie Ignacym, by hiszpa雟kim Baskiem. Przysta na s逝瘺 w przybocznej gwardii ksi璚ia Najerry, w kt鏎ej 篡cie up造wa這 na hazardowych grach oraz cz瘰tych pojedynkach. Gdy w 1521 r. pomi璠zy Francj, a Hiszpani wywi您a豉 si wojna o Nawarr, Inigo przebywa w Pampelunie. 20 maja armatni pocisk trafi w nog Iniga. Wojskowy felczer posk豉da zdruzgotan ko鎍zyn i rannego przewieziono do zamku w Loyoli. Poniewa zabieg w Pampelunie zosta wykonany niedobrze, zadecydowano o powt鏎nym 豉maniu ko軼i. Przy braku 鈔odk闚 znieczulaj帷ych by豉 to katorga. Druga operacja zosta豉 przeprowadzona gorzej od poprzedniej. Spod kolana wystawa od豉mek 幢e z這穎nej ko軼i i do tego prawa noga okaza豉 si kr鏒sza od lewej. Inigo za膨da ponownej interwencji chirurga, po kt鏎ej umieszczono chorego na specjalnie sporz康zonym wyci庵u maj帷ym doprowadzi do korekcji ko鎍zyny.

Rozpocz窸y si ponure dni rekonwalescencji. Przykuty do 這瘸, przyzwyczajony do ustawicznego ruchu impetyk, doznawa uczucia nudy, co bardziej dokucza這 ani瞠li b鏊 zwi您any z przebytymi operacjami. Doprasza si lektury, chc帷, zatopiwszy si w 鈍iecie fantazji, zapomnie o przykrej rzeczywisto軼i, W rodzinach rycerskich jednak troszczono si tylko o arsena. O bibliotek nikt nie dba. Jedynymi ksi捫kami, jakie znalaz造 si w najbli窺zym otoczeniu by造 砰cie Chrystusa napisane przez Ludolfa Kartuza oraz Z這ta legenda Jakuba de Voragine.


odkrycie nowych warto軼i

Podana literatura by豉 Inigowi nie w smak. Gustowa w innej tematyce. T瘰kni za czytankami sensacyjno-przygodowymi, ale nie maj帷 wyboru, si璕n掖 po to, co mu podano. W miar, jak przybywa這 przeczytanych stronic, horyzont wiedzy chorego poszerza si i nast瘼owa這 przewarto軼iowanie dotychczasowych idea堯w. Gdy powr鏂i do zdrowia mia ju now wizj szcz窷cia, b璠帷 zaprzeczeniem tego, co ceni dotychczas.

Z ko鎍em lutego 1522 r. wyruszy w drog. Najpierw pojecha do Aranzazu, gdzie Baskowie czcili swoj Madonn. Sp璠zi przed Ni noc na czuwaniu, rankiem za pod捫y do Nawarry, aby odebra pieni康ze nale積e mu za s逝瘺 dworsk, z kt鏎ych cz窷 przeznaczy na odnowienie obrazu Matki Bo瞠j w miejscowym ko軼iele. Nast瘼nie uda si do Montserratu, katalo雟kiej Jasnej G鏎y, najs豉wniejszego sanktuarium maryjnego w Hiszpanii. Spotka si tutaj z Bogiem w sakramencie pojednania. Wyznanie grzech闚 trwa這 trzy dni. Bogate szaty rycerskie odda napotkanemu 瞠brakowi, a miecz i sztylet z這篡 jako wotum w kaplicy Bo瞠j Rodzicielki.

W marcu, w 鈍i皻o Zwiastowania, opu軼i Montserrat z zamiarem dotarcia do Barcelony, sk康 chcia pop造n望 do Ziemi 安i皻ej. Utykaj帷 na nog, kt鏎a jeszcze nie zagoi豉 si do ko鎍a, poszed pieszo do Manrezy. Tutaj przebywa w grocie nad brzegiem Cardoneru, gdzie w rozmowie z Bogiem doznawa mistycznych prze篡 daj帷ych mu poznanie tajemnic Boga, 鈍iata i cz這wieka. Pod ich wp造wem sporz康zi zarys swoich 鑿icze duchownych. Z tych 鑿icze, kt鏎e s wynikiem 鈍iat豉 Bo瞠go oraz osobistych przemy郵e Ignacego, wyros這 nie tylko przysz貫 Towarzystwo Jezusowe, ale dla niezliczonej przez nikogo rzeszy ludzi sta造 si one drogowskazem, dzi瘯i kt鏎emu odnale幢i sens swojego 篡cia.

Doznania nad Cardonerem ugruntowa造 w Ignacym niez這mn wol s逝瞠nia Chrystusowi. Pouczony przez Boga wyruszy w 鈍iat, aby prowadzi ludzi do coraz wi瘯szego umi這wania Stw鏎cy wszechrzeczy.

4 wrze郾ia 1523 stan掖 Ignacy w Jerozolimie. Pragn掖 pozosta tam na zawsze, aby g這si Ewangeli muzu軛anom. Po trzech tygodniach otrzyma jednak nakaz opuszczenia Ziemi 安i皻ej. W Wielkim Po軼ie 1524 r. przyby do Barcelony, gdzie uzupe軟ia wiedz konieczn do rozpocz璚ia studi闚 akademickich.


zdobywanie wiedzy

Po rocznej nauce czu si dostatecznie przygotowanym do s逝chania wyk豉d闚 na uniwersytecie najpierw w Alkali, p騧niej w Salamance, wreszcie na Sorbonie w Pary簑, gdzie zaprzyja幡i si z Piotrem Favre, Franciszkiem Ksawerym, Szymonem Rodriguezem, Jakubem Laynezem, Alfonsem Salmeronem oraz Miko豉jem Bobadill. Wszyscy oni przygotowywali si do kap豉雟twa i stali si zal捫kiem przysz貫go zakonu.

15 sierpnia 1534 w ma貫j kapliczce, na zboczu Montmartre, wsp鏊nie z這篡li 郵uby ub鏀twa i czysto軼i oraz podj瘭i zobowi您anie, 瞠 po uzyskaniu 鈍i璚e udadz si do Palestyny, aby tam nawraca mahometan, a gdyby to by這 niemo磧iwe oddadz swoje si造 do dyspozycji Ojca 鈍i皻ego.

24 czerwca 1537 otrzymali w Wenecji sakrament kap豉雟twa. Maj帷 鈍i璚enia rozpocz瘭i dzia豉lno嗆 duszpastersk w Republice Weneckiej dziel帷 czas pomi璠zy g這szenie S這wa, a opiek nad chorymi. Poniewa 瞠gluga na Morzu 字鏚ziemnym z powodu wojny z Turcj zosta豉 wstrzymana i nie mogli uda si do Palestyny, zgodnie z zobowi您aniem pod捫yli do Rzymu. Po drodze, prawdopodobnie w La Storta, mia Ignacy widzenie, w kt鏎ym ukaza mu si B鏬 Ojciec oraz Syn Bo篡 nios帷y krzy. Prze篡cie to utwierdzi這 Ignacego w przekonaniu, 瞠 wol Ojca jest ich s逝瘺a Chrystusowi pod sztandarem Krzy瘸.

Z ko鎍em 1537 r. dotarli do Wiecznego Miasta, gdzie podobnie jak w Wenecji, oddawali si pos逝dze S這wa oraz pracy charytatywnej.


za這瞠nie Towarzystwa Jezusowego

Aby zwi瘯szy skuteczno嗆 oddzia造wania postanowili zwi您a si jak捷 form organizacyjn. Po przemodleniu i przedyskutowaniu sprawy podj瘭i decyzj za這瞠nia nowego zakonu, kt鏎ego celem jest s逝瘺a Bogu w Ko軼iele pod sztandarem Krzy瘸 i przewodnictwem Namiestnika Chrystusowego na ziemi. 27 wrze郾ia 1540 Pawe III, bull Regimini Militantis Ecclesiae, zatwierdzi Towarzystwo Jezusowe. Dokonano wyboru prze這穎nego generalnego, kt鏎ym zosta Ignacy. Spad豉 na niego trudna i odpowiedzialna praca, napisanie konstytucji zakonu. Ich przewodni ide sta豉 si troska o wi瘯sz chwa喚 Bo膨. Ku jej pomno瞠niu ma by obr鏂ony ca造 dynamizm Towarzystwa.

Wi瘯sza chwa豉 Bo瘸 domaga si od jezuity, aby szed tropem Chrystusowego Krzy瘸. Dlatego Ignacy pisze w Konstytucjach, 瞠 id帷y 郵adami Chrystusa maj upodobni si do Pana i by gotowi cierpie obelgi, potwarze i krzywdy, nie daj帷 ze swojej strony 瘸dnego powodu. Jezuita ma zosta cz這wiekiem ukrzy穎wanym 鈍iatu i kt鏎emu 鈍iat jest ukrzy穎wany; cz這wiekiem wyzutym z mi這軼i w豉snej, a przyobleczonym w Chrystusa, umar造m dla siebie, aby 篡 dla sprawiedliwo軼i. Tylko jednostka pragn帷a i嗆 przez 篡cie z Chrystusem obarczonym krzy瞠m, zdolna jest do s逝瘺y Bogu w Towarzystwie Jezusowym. Poniewa s逝瘺a ta ma odbywa si pod przewodnictwem namiestnika Chrystusowego, st康 ca趾owite oddanie si do dyspozycji papie瘸, kt鏎emu pos逝sze雟two, jako najwy窺zemu prze這穎nemu Towarzystwa, gwarantuj jezuici czwartym 郵ubem.

Jezuici aposto逝j帷y obecnie od Faribanks i Yokon Delta na Alasce po Wellington w Nowej Zelandii, zawsze maj mie r璚e wolne do prac przysparzaj帷ych aktualnie wi璚ej chwa造 Bogu, bardziej nagl帷ych i w danej chwili bardziej po篡tecznych. Ignacy chcia, aby Towarzystwo stroni這 od obowi您k闚, kt鏎ych by nie mog這 opu軼i w chwili, gdy stan wa積iejsze zadania. Pilnowa by zakon trzyma si z dala od dzie, kt鏎e utrudni造by szybkie przesuni璚ie wszystkich si w momencie, gdy wi瘯sza chwa豉 Bo瘸 b璠zie tego wymaga. St康 wieloletni dystans jezuit闚 wzgl璠em zaanga穎wania parafialnego.


鑿iczenia Duchowe

Podstawowym dzie貫m Ignacego s 鑿iczenia Duchowne. Pomimo, i sta造 si one nie tylko fundamentem charyzmatu jezuickiego lecz tak瞠 drog dla wielu pracuj帷ych w 鈍iecie aktywnych chrze軼ijan, kt鏎zy w szczeg鏊ny spos鏏 zaanga穎wali si w budowanie Kr鏊estwa Bo瞠go na ziemi. 鑿iczenia nie s popularne. Nigdy nie zyska造 tej s豉wy, co Kwiatki 鈍. Franciszka z Asy簑 lub Dzieje duszy 鈍. Teresy od Dzieci徠ka Jezus, a to dlatego, 瞠 nie s przeznaczone do biernego czytania, gdzie sama lektura dostarcza dozna religijno-estetycznych. Ksi捫eczka 鑿icze jest zbiorem pozornie nieciekawych lekcji, kt鏎e pod kierownictwem do鈍iadczonego nauczyciela nale篡 systematycznie przerobi dzie po dniu, godzina po godzinie. Wymagaj swoistego, laboratoryjnego klimatu milczenia oraz kierownictwa osoby zaznajomionej z problemem ukierunkowuj帷ej rekolektanta oraz poszerzaj帷ej jego horyzonty my郵owe; suponuj tak瞠 intensywne zaanga穎wanie osobiste u odprawiaj帷ego. Modlitw Loyoli, uj皻 w kilkupunktowe rozwa瘸nia, cechuje sta造 rytm: przygotowanie, w豉軼iwe rozmy郵anie, ko鎍owa rozmowa z Chrystusem lub Jego Matk oraz refleksja nad tym, czego si dokona這. Odbywaj帷y 鑿iczenia przyswaja je indywidualnie, wed逝g w豉snych cech osobowych: wyobra幡i i wra磧iwo軼i. K豉dzie przy tym Ignacy nacisk na wol. Uczy na郵adowania Chrystusa nie tylko przez wpatrywanie si w Pana, ale przede wszystkim przez kroczenie za Nim. Zg喚bianie tajemnic Jezusowego Serca zawsze jest skoncentrowane na odprawiaj帷ym rozmy郵anie: rekolektant patrzy, rekolektant idzie z Chrystusem, rekolektant na郵aduje... Metoda Loyoli g喚boko zapuszcza korzenie w 鈍iadomo軼i oraz w "chc" cz這wieka.

W ka盥ym dniu proponuje Ignacy cztery do pi璚iu rozmy郵a jednogodzinnych. W oparciu o poznanie zasadniczego i ostatecznego celu cz這wieka, zaleca przewarto軼iowanie rzeczywisto軼i ziemskiej. Trzydziestodniowy okres treningu ducha podzielony jest na cztery etapy (zwane tygodniami). Pierwszy, w rozmy郵aniach o fundamencie 篡cia i zagadnieniu z豉 moralnego w wymiarach wieczno軼i, prowadzi cz這wieka drog oczyszczenia. Drugi jest kontemplatywnym towarzyszeniem 篡ciu Chrystusa od Wcielenia do Niedzieli Palmowej. Epilogiem tego odcinka jest wyb鏎 i reforma 篡cia. Trzeci - po鈍i璚ony tajemnicy m瘯i Pa雟kiej - prowadzi do poddania swoich pragnie woli Ojca. Czwarty wiedzie przez tajemnic Zmartwychwstania. Ostatnim akordem 鑿icze jest Kontemplacja dla osi庵ni璚ia mi這軼i; mi這軼i, kt鏎a w poj璚iu Ignacego nie polega na uczuciach, ale objawia si w praktycznym dzia豉niu. Duchowo嗆 Ignacego zawsze jest ascez intensywnego czynu.

Ci, kt鏎zy prze篡li 鑿iczenia Duchowne, uznaj wyj徠kowo嗆 tego do鈍iadczenia, kt鏎e pot璕uj warunki zewn皻rzne wykonywanych rozmy郵a: wy陰czenie od normalnych zaj耩, cisza, milczenie, nastr鎩 odpowiadaj帷y cyklowi introspekcyjnie ukierunkowanych medytacji opartych na Ewangelii. 鑿iczenia prowadz do pewnego rozeznania woli Boga. Ich ko鎍owym celem jest wi瘯sza chwa豉 Bo瘸. Przejawem tej chwa造 jest 篡wy cz這wiek, kt鏎y ma swojego Stw鏎c pozna i pokocha oraz zbawi si przez s逝瘺 Chrystusowi. Asceza Ignacego wyklucza bierno嗆, wyczekiwanie na o鈍iecenia; przeciwnie - ka瞠 wychodzi Duchowi 安i皻emu naprzeciw. Ma si to dokonywa m.in. przez kontemplatywno嗆 w dzia豉niu, dostrzeganie Boga w otaczaj帷ym 鈍iecie.

鑿iczenia Ignacja雟kie po raz pierwszy zosta造 zatwierdzone w 1548 r. przez Paw豉 III. W nast瘼nych stuleciach wielu papie篡 pochwala這 je i zaleca這 wiernym. Inicjator Soboru Watyka雟kiego II, Jan XXIII wielokrotnie odprawia je i w swoim Dzienniku, zapisa, jak du穎 im zawdzi璚za. W 1982 r. Jan Pawe II, przemawiaj帷 do prze這穎nych prowincjalnych Towarzystwa, przypomnia im o warto軼i 鑿icze, kt鏎e pozostawi造 niezatarty 郵ad w historii duchowo軼i i dalej s szczeg鏊nie skutecznym 鈔odkiem dla odnowy cz這wieka.

U progu trzeciego tysi帷lecia chrze軼ija雟twa, wzros這 zainteresowanie 鑿iczeniami duchownymi. Domy rekolekcyjne zape軟iaj si. U ludzi zagubionych w zgie趾u spraw codziennych, powstaje pragnienie ciszy oraz do鈍iadczenia Boga. Na przeciw temu zapotrzebowaniu wychodzi Ignacy. Tym, kt鏎zy stoj u progu 篡cia, 鑿iczenia u豉twiaj wyb鏎 drogi; tych za , kt鏎zy odnale幢i ju swoje miejsce w spo貫cze雟twie, umacniaj w czynieniu dobra. Coraz bardziej otwarta na bli幡ich jednostka poznaje, 瞠 cz這wiek dost瘼uje zbawienia w spo貫czno軼i. Zbawiani jeste鄉y razem z naszym bra熤i, do kt鏎ych B鏬 nas posy豉.


dopowiedzenie

31 lipca 1556, o godzinie 6 rano, po kr鏒kiej chorobie, zgas Ignacy niemal w鈔鏚 zaj耩. Jeszcze w przededniu 鄉ierci w czasie wieczornego posi趾u omawia z innymi sprawy Towarzystwa.

Ostatnie Kongregacje Generalne Towarzystwa Jezusowego przypominaj, 瞠 charyzmatem jezuity jest s逝瘺a wierze i sprawiedliwo軼i; uczulaj na solidarno嗆 z lud幟i ubogimi. Nie jest to czym nowym. W napisanych przez Ignacego Konstytucjach w鈔鏚 prac zakonu wymieniona jest troska o chorych, biednych oraz wi篥ni闚. I tutaj Ignacy nie ograniczy si do opracowania za這瞠 teoretycznych. W r. 1541 otworzy w Rzymie sierociniec, w latach 1543 i 1546 - domy dla kobiet zagro穎nych nierz康em. Jego wielka mi這嗆 wynik豉 z prze篡 nad Cardonerem, a przelana p騧niej na karty Konstytucji Towarzystwa Jezusowego, nakazywa豉 mu opr鏂z 豉鎍ucha wykonywanych prac, dzielenie si z ubogimi ostatnim groszem i ostatnim k瘰em chleba. Dla tych, kt鏎zy wstydzili si przyjmowania ja軛u積y wynajdywa fikcyjne prace, za kt鏎e p豉ci rzetelne wynagrodzenie. Wida czytaj帷 Ewangeli, dog喚bnie prze篡 katechez o kubku wody i kromce chleba.

Pe貫n wdzi璚zno軼i dla Boga i Namiestnika Chrystusowego na ziemi za zatwierdzenie Towarzystwa i 鑿icze Duchownych nie przewidywa Ignacy zaszczytu, jaki mia go spotka po czterech bez ma豉 wiekach, kiedy Pius XI dnia 25 lipca 1922 r. og這si go uroczy軼ie patronem wszystkich rekolekcji w Ko軼iele katolickim. Papie pisa nast瘼uj帷o w encyklice Summorum Ponficium: "doskonale zdajemy sobie spraw, 瞠 nieszcz窷cia obecnej chwili st康 p造n przede wszystkim, i nie ma, kto by rozmy郵a w sercu (Jer 12, 11). Rozumiemy te dobrze, 瞠 rekolekcje odbyte wed逝g przepis闚 鈍. Ignacego niezmiernie pomog do prze豉mania tych ogromnych trudno軼i, z kt鏎ymi musi si boryka dzisiejsze spo貫cze雟two. Z do鈍iadczenia te wiemy, 瞠 przeobfite owoce cn鏒 wszelakich i dawniej i teraz dojrzewaj tylko w 鈍i皻ym zaciszu rekolekcyjnym, i to nie tylko u os鏏 zakonnych i kap豉n闚, ale owszem i u ludzi 鈍ieckich, a nawet, co na szczeg鏊niejsz wzmiank zas逝guje, w鈔鏚 robotnik闚. Pragniemy tedy, aby zwyczaj odprawiania rekolekcji jak najbardziej si rozszerza i 瞠by liczba dom闚 rekolekcyjnych, w kt鏎ych jakby w jakiej szkole doskona這軼i, wierni zaprawiaj si do cn鏒 i zagrzewaj do 篡cia doskona貫go, aby ta liczba dom闚 coraz bardziej ros豉 i pomna瘸豉 si".

Jan Pawe II zwr鏂i si w przem闚ieniu do jezuit闚 27 lutego 1982 w nast瘼uj帷ych s這wach:

"W ci庵u historii, we wszystkich cz窷ciach 鈍iata, Towarzystwo Jezusowe by這 obecne ze swoimi synami porwanymi zapa貫m, zbrojnymi w cnot, wyposa穎nymi w wiedz oraz wiernymi nakazom ich g這wy - Namiestnika Chrystusowego.

安i皻y Ignacy i jego pierwsi towarzysze oddali siebie do dyspozycji papie瘸 wi捫帷 si z nim specjalnym 郵ubem. Ze wzgl璠u na t znamienn cnot waszego Zakonu Ko軼i馧 oczekuje od Was dostosowania r騜norakich form tradycyjnego duszpasterstwa, kt鏎e i dzisiaj nie straci造 na warto軼i. Spe軟icie te oczekiwania zabiegaj帷 o odnow 篡cia duchowego wiernych, wychowuj帷 m這dzie, formuj帷 ksi篹y, zakonnik闚 i zakonnice, dzia豉j帷 na misjach; jest to jednoznaczne z katechizacj, przepowiadaniem s這wa Bo瞠go, krzewieniem nauki Chrystusowej, chrze軼ija雟kim przenikaniem w sfer kultury 鈍iata, kt鏎y d捫y do podzia逝 i przeciwstawienia nauki wierze. Pos逝giwaniem kap豉雟kim we wszystkich autentycznych formach dzia豉jcie na rzecz ubogich, uci郾ionych, zepchni皻ych na margines. Nie nale篡 przy tym zapomina o nowych 鈔odkach duszpasterskich, z kt鏎ych korzysta wsp馧czesne spo貫cze雟two, jak prasa czy 鈔odki masowego przekazu. Towarzystwo powinno udoskonali dotychczasowy spos鏏 wprz璕ania ich w s逝瘺 apostolsk.

Ko軼i馧 oczekuje od jezuit闚 skutecznego udzia逝 we wprowadzaniu w 篡cie uchwa Soboru Watyka雟kiego II i pragnie by interesowali si oni coraz bardziej ekumenizmem, pog喚bianiem kontakt闚 z religiami niechrze軼ija雟kimi, studiami dotycz帷ymi zjawiska ateizmu daj帷ego tak wiele do my郵enia oraz dzia豉niem na rzecz sprawiedliwo軼i".

Felicjan Paluszkiewicz SJ
  
    Sanktuarium Serca Jezusa Mi這siernego
ul. Stawiszy雟ka 2, 62-800 Kalisz, tel. (062) 757-34-46, fax (0-62) 768-24-30, e-mail: